Η Μεγάλη Δευτέρα μας εισάγει στο ιερότερο στάδιο του εκκλησιαστικού έτους: τη Μεγάλη Εβδομάδα. Είναι μια πορεία εσωτερική, καρδιακή, που κορυφώνεται στο Πάθος και την Ανάσταση του Κυρίου. Η Εκκλησία σήμερα μας φέρνει μπροστά σ’ ένα εντυπωσιακό και φαινομενικά αυστηρό γεγονός: ο Χριστός καταριέται μια συκιά που δεν είχε καρπούς.
Τι σημαίνει αυτό για τη δική μας ζωή;
Όταν ο Χριστός δεν βρίσκει καρπούς
Το πρωί, πηγαίνοντας στα Ιεροσόλυμα, ο Χριστός πεινά. Βλέπει μια συκιά καταπράσινη, γεμάτη φύλλα, και πλησιάζει με την προσδοκία να βρει καρπό. Όμως ήταν άκαρπη. Και τότε λέει:
«Καὶ ἰδὼν συκῆν μίαν ἐπὶ τῆς ὁδοῦ, ἦλθεν ἐπ᾿ αὐτήν, καὶ οὐδὲν εὗρεν ἐν αὐτῇ εἰ μὴ φύλλα μόνον, καὶ λέγει αὐτῇ· μηκέτι ἐκ σοῦ καρπὸς γένηται εἰς τὸν αἰῶνα» (Ματθ. 21,19)
Δεν πρόκειται για ξέσπασμα θυμού. Πρόκειται για μια ζωντανή εικόνα, μια διδαχή που μάς αφορά όλους. Ο Χριστός καταδικάζει την υποκρισία – την επιφανειακή ευσέβεια χωρίς καρπούς αληθινής μετάνοιας και αγάπης.
Η συκιά: σύμβολο μιας πίστης χωρίς καρδιά
Η καταπράσινη συκιά με τα πολλά φύλλα αλλά χωρίς καρπό είναι ο τύπος του ανθρώπου που μοιάζει θρησκευόμενος, αλλά του λείπει η ουσία. Έχει εξωτερικά τα στοιχεία της πίστης – εκκλησιασμούς, νηστείες, προσευχές – αλλά όχι τον καρπό του Αγίου Πνεύματος: «ἀγάπη, χαρὰ, εἰρήνη, μακροθυμία, χρηστότης, ἀγαθωσύνη, πίστις, πραότης, ἐγκράτεια» (Γαλ. 5,22).
Μπορεί να μοιάζει εντάξει στα μάτια των άλλων, αλλά στα μάτια του Θεού είναι άκαρπος. Κι αυτή η άκαρπη ευσέβεια είναι που ο Χριστός φανερώνει και καταδικάζει σήμερα.
Μια προειδοποίηση για την υποκρισία – τότε και τώρα
Ο Χριστός απευθύνεται με τον τρόπο αυτό και στους αρχιερείς, τους γραμματείς και φαρισαίους της εποχής Του. Αυτοί είχαν τον Νόμο, τον Τόπο του Θεού (τον Ναό), τη γνώση, τις νηστείες, τις προσευχές – αλλά δεν αναγνώρισαν τον ίδιο τον Θεό, όταν στάθηκε μπροστά τους. Δεν είχαν μέσα τους πίστη, ούτε αγάπη.
«Οὐαὶ ὑμῖν... ὅτι παρομοιάζετε τάφοις κεκονιαμένοις» (Ματθ. 23,27), τους λέει αλλού. Άνθρωποι περιποιημένοι εξωτερικά, αλλά νεκροί εσωτερικά.
Η προειδοποίηση, όμως, δεν είναι μόνο για τότε. Είναι και για σήμερα. Είναι για όλους εμάς που ίσως κρατάμε μια πίστη εξωτερική, χωρίς να αφήνουμε τον Χριστό να μας μεταμορφώσει εσωτερικά.
Η Μεγάλη Δευτέρα είναι μια πρόσκληση
Αν διαπιστώσουμε σήμερα ότι είμαστε "άκαρποι", ας μην απελπιστούμε. Ο Χριστός δεν έκανε αυτό το σημείο για να μας καταδικάσει, αλλά για να μας αφυπνίσει. Μας καλεί να ξυπνήσουμε, να μετανοήσουμε, να φέρουμε καρπό.
«Δεῦτε οἱ ἐργάται τῆς ἑνδεκάτης ὥρας…» μάς φωνάζει απόψε στον Όρθρο. Όποιος κι αν είσαι, όσο αργά κι αν άρχισες, μπορείς ακόμα να μπεις στον αμπελώνα Του.
Ας μην μείνουμε με τα φύλλα. Ούτε με την πρόφαση. Η Μεγάλη Εβδομάδα δεν είναι για να την "παρακολουθήσουμε", αλλά για να τη ζήσουμε. Να δώσουμε στον Χριστό τον καρπό της καρδιάς μας – μια αληθινή μετάνοια, ένα δάκρυ, μια συγχώρεση, μια ταπείνωση.
Αυτόν τον καρπό περιμένει. Και τότε, όλη η ζωή μας θα γεμίσει φως.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου