Η παραβολή του Ασώτου Υιού που ακούσαμε σήμερα στις εκκλησίες μας αντικατοπτρίζει βαθιά την πορεία της ανθρώπινης ψυχής: αυτή μέσα στο σκοτάδι της αποξένωσης και της απελπισίας βρίσκει πάντα τον δρόμο της πίσω στην αγκαλιά ενός Θεού που ποτέ δεν παύει να περιμένει. Δεν είναι απλώς μια διδακτική αφήγηση, αλλά μια ζωντανή εικόνα της καρδιάς κάθε ανθρώπου που κάποτε απομακρύνθηκε από τον Πατέρα και ξέχασε την αμέριστη πατρική Του αγάπη.
Στον σύγχρονο κόσμο, πόσες φορές δεν βιώνουμε κι εμείς την απομάκρυνση; Άλλοτε τυφλωμένοι από την ψευδαίσθηση της αυτάρκειας, άλλοτε απογοητευμένοι από τον ίδιο μας τον εαυτό ή πληγωμένοι από τη σκληρότητα των ανθρώπων, ξεμακραίνουμε από τον οίκο του Πατρός μας. Η κοινωνία μας, γεμάτη υποσχέσεις για εύκολες χαρές, μας παρασύρει σε μια ζωή που μοιάζει λαμπερή, αλλά αφήνει μέσα μας ένα κενό. Όταν όμως περνά η ψεύτικη ευφορία, τι απομένει; Μοναξιά, απογοήτευση και ένα βαθύ αίσθημα ότι έχουμε χάσει τον δρόμο μας.
Ο άσωτος, όταν ξόδεψε όλα όσα είχε, δεν βρήκε κατανόηση ούτε συμπόνια, παρά μόνο την πείνα και την απόρριψη. Και τότε ήρθε η στιγμή της μετάνοιας: «Πόσοι μισθωτοί του πατέρα μου χορταίνουν, κι εγώ εδώ πεθαίνω της πείνας!» (Λουκ. 15,17). Αυτή η σκέψη ήταν η αρχή της σωτηρίας του. Δεν έμεινε στην απελπισία, αλλά σηκώθηκε και πήρε τον δρόμο της επιστροφής.
Το ίδιο μπορεί να συμβεί και στη δική μας ζωή. Δεν έχει σημασία πόσο μακριά νιώθουμε ότι έχουμε πέσει. Δεν έχει σημασία αν έχουμε κάνει λάθη, αν απογοητεύσαμε τον Θεό, τους άλλους ή τον εαυτό μας. Αυτό που μετράει είναι η απόφαση να επιστρέψουμε. Κι εδώ είναι η μεγάλη αλήθεια: δεν μας περιμένει ένας Θεός θυμωμένος, αλλά ένας Πατέρας που τρέχει να μας συναντήσει!
Η επιστροφή στον Θεό δεν σημαίνει απλώς ότι διορθώνουμε τη ζωή μας. Σημαίνει ότι βρίσκουμε ξανά τη χαρά και την ειρήνη που μόνο η αγάπη Του μπορεί να μας δώσει. Σημαίνει ότι αφήνουμε πίσω μας την απελπισία και ζούμε μέσα στο φως της ελπίδας και της θείας πρόνοιας.
Σήμερα, ο Κύριος μας καλεί να κάνουμε το πρώτο βήμα. Να επιστρέψουμε, όχι με φόβο, αλλά με την πεποίθηση ότι μας περιμένει με ανοιχτή αγκαλιά. Κι αν εμείς διστάζουμε, Εκείνος δεν διστάζει να μας αποκαταστήσει στην αληθινή μας θέση: παιδιά Του αγαπημένα, προορισμένα για τη χαρά της Βασιλείας Του.
Ας μη μείνουμε λοιπόν στην απογοήτευση, αλλά ας κάνουμε το βήμα της επιστροφής. Εκεί μας περιμένει η γιορτή της συγχώρεσης, η στοργή του Πατέρα και η χαρά μιας νέας αρχής.