Η Σταύρωση και η Ταφή του Χριστού
Σήμερα είναι η ιερότερη μέρα του χρόνου. Μια μέρα σιγής, δακρύων και αναμονής. Ο ουρανός σκοτεινιάζει, η γη σείεται, και η Εκκλησία βυθίζεται στο μυστήριο της Σταύρωσης. Σήμερα το ζωντανό πάθος του Θεανθρώπου, τελείται μυστηριακά κάθε φορά που ο άνθρωπος αγαπά, θυσιάζεται, συγχωρεί.
Από τη Γεθσημανή, ο Ιησούς οδηγείται δεμένος σαν κακούργος, περνά ανακρίσεις, εμπαιγμούς, χλευασμούς. Οι άνθρωποι, πλάσματα Του, Τον καταδικάζουν σε θάνατο σταυρικό – τον πιο ατιμωτικό θάνατο της εποχής. Και Εκείνος δεν αντιστέκεται. «Ὡς ἀμνὸς ἐναντίον τοῦ κείροντος αὐτὸν ἄφωνος, οὕτως οὐκ ἀνοίγει τὸ στόμα αὐτοῦ.» (Ησ. 53:7)
Η δίκη και η καταδίκη
Ο Ιησούς παραπέμπεται στον Πιλάτο. Ο Ρωμαίος ηγεμόνας, αν και δηλώνει πως «οὐδεμίαν αἰτίαν εὑρίσκω ἐν αὐτῷ» (Ιω. 18:38), ενδίδει στον όχλο. Η αλήθεια καταδικάζεται, η αθωότητα αιμορραγεί, και ο Κύριος των πάντων παραδίδεται στο μαρτύριο του Σταυρού.
Του φορούν ακάνθινο στέφανο, τον ντύνουν πορφύρα, τον εμπαίζουν με ραπίσματα και σπασμωδικές προσκυνήσεις. Κι Εκείνος; Δεν διαμαρτύρεται. Δέχεται κάθε ταπείνωση σαν να είναι δική Του επιλογή, γιατί αυτός είναι ο δρόμος της σωτηρίας μας.
Η πορεία προς τον Γολγοθά
Φορτωμένος με τον σταυρό, ο Κύριος ανεβαίνει στον Γολγοθά. Η Παναγία παρακολουθεί τον Υιό της βουβή. Ο κόσμος γύρω Τον λοιδορεί, άλλοι κλαίνε, άλλοι γελούν. Και Εκείνος, εξαντλημένος από τη μαστίγωση, πέφτει στο έδαφος. Ένας άνθρωπος, ο Σίμων ο Κυρηναίος, αναγκάζεται να σηκώσει τον Σταυρό. Μα δεν ξέρει ότι σηκώνει το πιο ευλογημένο βάρος της ιστορίας.
Η Σταύρωση
Φτάνοντας στον τόπο του Κρανίου, τον Γολγοθά, Τον σταυρώνουν ανάμεσα σε δύο ληστές. Τα χέρια Του τρυπιούνται με ήλους, τα πόδια Του καρφώνονται πάνω στο ξύλο. Το σώμα Του γίνεται θυσία, για να σωθεί ο κόσμος.
Σήμερον κρεμᾶται ἐπὶ ξύλου ὁ ἐν ὕδασι τὴν γῆν κρεμάσας. Στέφανον ἐξ ἀκανθῶν περιτίθεται ὁ τῶν ἀγγέλων Βασιλεύς. Ψευδῆ πορφύραν περιβάλλεται ὁ περιβάλλων τὸν οὐρανὸν ἐν Νεφέλαις. Ῥάπισμα κατεδέξατο ὁ ἐν Ἰορδάνῃ ἐλευθερώσας τὸν Ἀδάμ. Ἥλοις προσηλώθη ὁ Νυμφίος τῆς Ἐκκλησίας. Λόγχῃ ἐκεντήθη ὁ Υἱὸς τῆς Παρθένου.
Εκεί, πάνω στον Σταυρό, δεν διαμαρτυρήθηκε, δεν παραπονέθηκε. Αντίθετα, προσεύχεται:
«Πάτερ, ἄφες αὐτοῖς· οὐ γὰρ οἴδασι τί ποιοῦσι.» (Λουκ. 23:34)
Και λίγο πριν εκπνεύσει, χάρισε τον Παράδεισο στον ληστή που μετανόησε:
«Ἀμὴν λέγω σοι, σήμερον μετ’ ἐμοῦ ἔσῃ ἐν τῷ παραδείσῳ.» (Λουκ. 23:43)
Το τελευταίο Του βλέμμα, το στρέφει στον Ουρανό:
«Πάτερ, εἰς χεῖράς σου παρατίθεμαι τὸ πνεῦμά μου.» (Λουκ. 23:46)
Και αποθνήσκει.
Ο ουρανός σκοτεινιάζει. Το καταπέτασμα του Ναού σχίζεται στα δύο. Η φύση αναστατώνεται. Ο θάνατος νικιέται από τη θυσία.
Προσκυνοῦμεν σου τὰ πάθη, Χριστέ. Δεῖξον ἡμῖν καὶ τὴν ἔνδοξόν σου ἀνάστασιν
Η αγάπη του Θεού δεν έμεινε στον Γολγοθά, αλλά απλώνεται σε κάθε σταυρό της ζωής μας. Όποτε αγαπάς θυσιαστικά, όποτε συγχωρείς, όποτε δεν ανταποδίδεις το κακό, εκεί είναι ο Χριστός.
Και Εκείνος δεν μένει στον τάφο.
Το φως έρχεται... Η Ανάσταση πλησιάζει.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου