Κάθε μέρα και ένα βήμα: Ο εσωτερικός μας δρόμος προς την Ανάσταση

 

Καθώς οι ημέρες περνούν και πλησιάζουμε προς τη Μεγάλη Εβδομάδα, είναι σαν να βαδίζουμε σε έναν δρόμο που κάθε βήμα του ζητά κάτι από την καρδιά μας. 

Δεν είναι ένας εξωτερικός δρόμος γεμάτος μόνο με τύπους και συνήθειες· είναι εσωτερική πορεία, προσωπική και μοναδική για τον καθένα μας.

Η Εκκλησία μας, με σοφία πνευματική, μας οδηγεί βήμα-βήμα σ’ αυτή τη διαδρομή, όχι απλώς για να θυμηθούμε τα Άγια Πάθη του Χριστού, αλλά για να τα ζήσουμε μυστικά μέσα μας. Για να Τον ακολουθήσουμε, όσο μπορεί ο καθένας, στον Γολγοθά Του — όχι σαν θεατές, αλλά σαν συνοδοιπόροι. Όπως λέει ο Απόστολος Παύλος: «συνεσταύρωμαι τῷ Χριστῷ» (Γαλ. 2,20).

Ας ρωτήσουμε τον εαυτό μας:
Τι βήμα έκανα εγώ αυτές τις ημέρες;
Πλησίασα περισσότερο τον Χριστό ή απομακρύνθηκα στην καθημερινή μέριμνα και στην πνευματική ραθυμία;

Μπορεί να είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου περισσότερη προσευχή. Ίσως ήθελα να συγχωρήσω εκείνον που με πλήγωσε. Ίσως να ξεκίνησα με ζήλο και τώρα νιώθω κόπωση. Όλα αυτά είναι ανθρώπινα. Όμως ο Χριστός δεν ζητά τελειότητα, αλλά κίνηση προς Αυτόν. Ένα βήμα την ημέρα, μικρό ή μεγάλο, γίνεται δρόμος προς την Ανάσταση.

Δεν είναι αργά. Ο Κύριος δέχεται τον εργάτη της ενδεκάτης ώρας με την ίδια αγάπη. Αρκεί να θέλω. Να Του το πω απλά, με ειλικρίνεια:
«Κύριε, δεν πρόλαβα, δεν τα κατάφερα, αλλά Εσύ ξέρεις ότι σε αγαπώ» (Ιωάν. 21,17).

Η Ανάσταση δεν είναι απλώς μια εορτή. Είναι κατάσταση ψυχής, είναι το φως που ανατέλλει μέσα στον άνθρωπο που έμαθε, μέσα από την ταπείνωση, να ποθεί τον Χριστό.

Ας συνεχίσουμε λοιπόν αυτό το ταξίδι με ελπίδα.
Ας σηκωθούμε πνευματικά.
Ας κάνουμε σήμερα το επόμενο βήμα.

Γιατί κάθε μέρα που περνά, είναι μια ευκαιρία να βαδίσουμε πιο κοντά στην Ανάσταση.

Όπως έλεγε ο Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος:
«Μη φοβηθείς τη συχνότητα των πτώσεων· σήκω αμέσως, και θα σωθείς. Διότι πτώση δεν είναι ο όλεθρος· όλεθρος είναι η παραμονή στην πτώση.»

Και όπως μας ενθαρρύνει η Αγία Γραφή:
«Ο πλησίον Κύριος τοῖς συντετριμμένοις τὴν καρδίαν, καὶ τοὺς ταπεινοὺς τῷ πνεύματι σώσει.» (Ψαλμ. 33,19)

Ας σηκωθούμε, λοιπόν, και ας συνεχίσουμε την πορεία μας, με καρδιά ταπεινή και πίστη παιδική, γιατί εκεί μας περιμένει Εκείνος, ο Αναστάς Κύριος!