Βρισκόμαστε ήδη στην καρδιά της Μεγάλης Εβδομάδας. Η Εκκλησία μάς καλεί να σταθούμε σιωπηλά στο Ανώγειο της Ιερουσαλήμ και να γίνουμε μάρτυρες της αγάπης που κλίνει γόνυ, της αγάπης που προσφέρεται σε άρτο και οίνο, της αγάπης που προσεύχεται μόνη μέσα στη νύχτα. Όσα διαδραματίζονται αυτό το Άγιο Βράδυ δεν είναι απλώς ιστορικά γεγονότα, αλλά μυστήρια σωτηρίας, που αγγίζουν τον κάθε πιστό, τον κάθε μετανοημένο, τον κάθε προδότη, τον κάθε αδύναμο.
Ο Νιπτήρας – Η ταπείνωση του Θεού
Ο Χριστός, ο Κύριος της Δόξης, σηκώνεται από το τραπέζι, βγάζει το ιμάτιό Του, ζώνει λέντιο και αρχίζει να πλένει τα πόδια των μαθητών Του (Ιω. 13:4-5). Πράξη που θεωρείτο έργο των δούλων, γίνεται από Εκείνον που «δι’ οὗ τὰ πάντα ἐγένετο» (Ιω. 1:3). Και όταν ο Πέτρος διαμαρτύρεται, Εκείνος απαντά με λόγια που ισχύουν αιώνια:
«Ἐγὼ ὑπόδειγμα ἔδωκα ὑμῖν, ἵνα καθὼς ἐγὼ ἐποίησα ὑμῖν, καὶ ὑμεῖς ποιῆτε.» (Ιω. 13:15)
Ο Χριστός δεν δίδαξε μόνο με λόγια, αλλά κυρίως με το παράδειγμά Του. Και μας έδειξε πως η αυθεντική εξουσία είναι διακονία, και η αληθινή αγάπη περνά μέσα από την ταπείνωση.
Ο Μυστικός Δείπνος – Η Θυσία πριν τη Σταύρωση
Εκείνο το βράδυ, στο μικρό Ανώγειο, ο Χριστός τελεί την πρώτη Θεία Λειτουργία. Παίρνει ψωμί και κρασί και τα μεταβάλλει σε Σώμα και Αίμα Του, δίνοντάς τα στους μαθητές Του:
«Λάβετε, φάγετε· τοῦτό ἐστι τὸ σῶμά μου· … Πίετε ἐξ αὐτοῦ πάντες· τοῦτο γάρ ἐστι τὸ αἷμά μου τῆς καινῆς διαθήκης, τὸ περὶ πολλῶν ἐκχυννόμενον εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν.» (Ματθ. 26:26-28)
Ο Μυστικός δείπνος είναι η αρχή της Θείας Ευχαριστίας, της αδιάλειπτης κοινωνίας μας με τον Χριστό μέχρι τη συντέλεια του αιώνος. Είναι η στιγμή που η αγάπη γίνεται τροφή, που η θυσία γίνεται μέθεξη, που η αιωνιότητα εισέρχεται στον χρόνο.
Και μέσα σε αυτή την ιερότητα, ο Ιούδας παραμένει σκληρός στην καρδιά, έτοιμος να Τον προδώσει. Ο Χριστός του προσφέρει άρτο, Του μιλά με στοργή, αλλά εκείνος «ἐξῆλθεν εὐθέως· ἦν δὲ νὺξ.» (Ιω. 13:30). Δεν ήταν μόνο νύχτα έξω — ήταν νύχτα και μέσα του...
Η Προσευχή στη Γεθσημανή – Η αγωνία του Θεανθρώπου
Μετά το δείπνο, ο Χριστός κατεβαίνει στο Όρος των Ελαιών και μπαίνει στον κήπο της Γεθσημανή. Εκεί προσεύχεται μόνος. Η ψυχή Του «περίλυπος ἕως θανάτου» (Ματθ. 26:38), και ο ιδρώτας Του γίνεται «ὡσεὶ θρόμβοι αἵματος» (Λουκ. 22:44). Στρέφεται στον Πατέρα Του και λέει:
«Πάτερ μου, εἰ δυνατόν ἐστι, παρελθέτω ἀπ’ ἐμοῦ τὸ ποτήριον τοῦτο· πλὴν οὐχ ὡς ἐγὼ θέλω, ἀλλ’ ὡς σὺ.» (Ματθ. 26:39)
Η ανθρώπινη φύση Του σπαράζει, αλλά η θεία Του υπακοή μένει ακλόνητη. Δεν απορρίπτει τον πόνο, αλλά τον μεταμορφώνει σε προσευχή. Και αυτή η νυχτερινή προσευχή Του, γίνεται καταφύγιο κάθε ανθρώπινης αγωνίας.
Η Εκκλησία μας και αυτό το Πάσχα μας προσκαλεί όχι μόνο να θυμηθούμε τα γεγονότα, αλλά να μπούμε μέσα σ’ αυτά:
- Να ταπεινωθούμε όπως Εκείνος, πλένοντας τα "πόδια" των αδελφών μας με συγχώρηση και αγάπη.
- Να κοινωνούμε το Σώμα και το Αίμα Του με πίστη και δέος, γιατί είναι το φάρμακο της αθανασίας.
- Να μάθουμε να προσευχόμαστε στον πόνο, όχι να φεύγουμε από τον σταυρό, αλλά να ζητάμε να σταθούμε κάτω απ’ αυτόν.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου