Ο ἀμνὸς τοῦ Θεοῦ ὁ αἴρων τὴν ἁμαρτίαν τοῦ κόσμου

Η Σταύρωση και η Ταφή του Χριστού

 Σήμερα είναι η ιερότερη μέρα του χρόνου. Μια μέρα σιγής, δακρύων και αναμονής. Ο ουρανός σκοτεινιάζει, η γη σείεται, και η Εκκλησία βυθίζεται στο μυστήριο της Σταύρωσης. Σήμερα  το ζωντανό πάθος του Θεανθρώπου, τελείται μυστηριακά κάθε φορά που ο άνθρωπος αγαπά, θυσιάζεται, συγχωρεί.

Από τη Γεθσημανή, ο Ιησούς οδηγείται δεμένος σαν κακούργος, περνά ανακρίσεις, εμπαιγμούς, χλευασμούς. Οι άνθρωποι, πλάσματα Του, Τον καταδικάζουν σε θάνατο σταυρικό – τον πιο ατιμωτικό θάνατο της εποχής. Και Εκείνος δεν αντιστέκεται. «Ὡς ἀμνὸς ἐναντίον τοῦ κείροντος αὐτὸν ἄφωνος, οὕτως οὐκ ἀνοίγει τὸ στόμα αὐτοῦ.» (Ησ. 53:7)

Η δίκη και η καταδίκη

Ο Ιησούς παραπέμπεται στον Πιλάτο. Ο Ρωμαίος ηγεμόνας, αν και δηλώνει πως «οὐδεμίαν αἰτίαν εὑρίσκω ἐν αὐτῷ» (Ιω. 18:38), ενδίδει στον όχλο. Η αλήθεια καταδικάζεται, η αθωότητα αιμορραγεί, και ο Κύριος των πάντων παραδίδεται στο μαρτύριο του Σταυρού.

Του φορούν ακάνθινο στέφανο, τον ντύνουν πορφύρα, τον εμπαίζουν με ραπίσματα και σπασμωδικές προσκυνήσεις. Κι Εκείνος; Δεν διαμαρτύρεται. Δέχεται κάθε ταπείνωση σαν να είναι δική Του επιλογή, γιατί αυτός είναι ο δρόμος της σωτηρίας μας.

Η πορεία προς τον Γολγοθά

Φορτωμένος με τον σταυρό, ο Κύριος ανεβαίνει στον Γολγοθά. Η Παναγία παρακολουθεί τον Υιό της βουβή. Ο κόσμος γύρω Τον λοιδορεί, άλλοι κλαίνε, άλλοι γελούν. Και Εκείνος, εξαντλημένος από τη μαστίγωση, πέφτει στο έδαφος. Ένας άνθρωπος, ο Σίμων ο Κυρηναίος, αναγκάζεται να σηκώσει τον Σταυρό. Μα δεν ξέρει ότι σηκώνει το πιο ευλογημένο βάρος της ιστορίας.

Η Σταύρωση

Φτάνοντας στον τόπο του Κρανίου, τον Γολγοθά, Τον σταυρώνουν ανάμεσα σε δύο ληστές. Τα χέρια Του τρυπιούνται με ήλους, τα πόδια Του καρφώνονται πάνω στο ξύλο. Το σώμα Του γίνεται θυσία, για να σωθεί ο κόσμος.

Σήμερον κρεμᾶται ἐπὶ ξύλου ὁ ἐν ὕδασι τὴν γῆν κρεμάσας. Στέφανον ἐξ ἀκανθῶν περιτίθεται ὁ τῶν ἀγγέλων Βασιλεύς. Ψευδῆ πορφύραν περιβάλλεται ὁ περιβάλλων τὸν οὐρανὸν ἐν Νεφέλαις. Ῥάπισμα κατεδέξατο ὁ ἐν Ἰορδάνῃ ἐλευθερώσας τὸν Ἀδάμ. Ἥλοις προσηλώθη ὁ Νυμφίος τῆς Ἐκκλησίας. Λόγχῃ ἐκεντήθη ὁ Υἱὸς τῆς Παρθένου. 

Εκεί, πάνω στον Σταυρό, δεν διαμαρτυρήθηκε, δεν παραπονέθηκε. Αντίθετα, προσεύχεται:

«Πάτερ, ἄφες αὐτοῖς· οὐ γὰρ οἴδασι τί ποιοῦσι.» (Λουκ. 23:34)

Και λίγο πριν εκπνεύσει, χάρισε τον Παράδεισο στον ληστή που μετανόησε:

«Ἀμὴν λέγω σοι, σήμερον μετ’ ἐμοῦ ἔσῃ ἐν τῷ παραδείσῳ.» (Λουκ. 23:43)

Το τελευταίο Του βλέμμα, το στρέφει στον Ουρανό:

«Πάτερ, εἰς χεῖράς σου παρατίθεμαι τὸ πνεῦμά μου.» (Λουκ. 23:46)

Και αποθνήσκει.

Ο ουρανός σκοτεινιάζει. Το καταπέτασμα του Ναού σχίζεται στα δύο. Η φύση αναστατώνεται. Ο θάνατος νικιέται από τη θυσία.

Προσκυνοῦμεν σου τὰ πάθη, Χριστέ. Δεῖξον ἡμῖν καὶ τὴν ἔνδοξόν σου ἀνάστασιν

Η αγάπη του Θεού δεν έμεινε στον Γολγοθά, αλλά απλώνεται σε κάθε σταυρό της ζωής μας. Όποτε αγαπάς θυσιαστικά, όποτε συγχωρείς, όποτε δεν ανταποδίδεις το κακό, εκεί είναι ο Χριστός. 

Και Εκείνος δεν μένει στον τάφο.

---

Το φως έρχεται... Η Ανάσταση πλησιάζει.

Η αγρυπνία της αγάπης: Ο Νιπτήρας, ο Μυστικός Δείπνος και η Προσευχή στο Όρος των Ελαιών

 

Βρισκόμαστε ήδη στην καρδιά της Μεγάλης Εβδομάδας. Η Εκκλησία μάς καλεί να σταθούμε σιωπηλά στο Ανώγειο της Ιερουσαλήμ και να γίνουμε μάρτυρες της αγάπης που κλίνει γόνυ, της αγάπης που προσφέρεται σε άρτο και οίνο, της αγάπης που προσεύχεται μόνη μέσα στη νύχτα. Όσα διαδραματίζονται αυτό το Άγιο Βράδυ δεν είναι απλώς ιστορικά γεγονότα, αλλά μυστήρια σωτηρίας, που αγγίζουν τον κάθε πιστό, τον κάθε μετανοημένο, τον κάθε προδότη, τον κάθε αδύναμο.

Ο Νιπτήρας – Η ταπείνωση του Θεού

Ο Χριστός, ο Κύριος της Δόξης, σηκώνεται από το τραπέζι, βγάζει το ιμάτιό Του, ζώνει λέντιο και αρχίζει να πλένει τα πόδια των μαθητών Του (Ιω. 13:4-5). Πράξη που θεωρείτο έργο των δούλων, γίνεται από Εκείνον που «δι’ οὗ τὰ πάντα ἐγένετο» (Ιω. 1:3). Και όταν ο Πέτρος διαμαρτύρεται, Εκείνος απαντά με λόγια που ισχύουν αιώνια:

«Ἐγὼ ὑπόδειγμα ἔδωκα ὑμῖν, ἵνα καθὼς ἐγὼ ἐποίησα ὑμῖν, καὶ ὑμεῖς ποιῆτε.» (Ιω. 13:15)

Ο Χριστός δεν δίδαξε μόνο με λόγια, αλλά κυρίως με το παράδειγμά Του. Και μας έδειξε πως η αυθεντική εξουσία είναι διακονία, και η αληθινή αγάπη περνά μέσα από την ταπείνωση.

Ο Μυστικός Δείπνος – Η Θυσία πριν τη Σταύρωση

Εκείνο το βράδυ, στο μικρό Ανώγειο, ο Χριστός τελεί την πρώτη Θεία Λειτουργία. Παίρνει ψωμί και κρασί και τα μεταβάλλει σε Σώμα και Αίμα Του, δίνοντάς τα στους μαθητές Του:

«Λάβετε, φάγετε· τοῦτό ἐστι τὸ σῶμά μου· … Πίετε ἐξ αὐτοῦ πάντες· τοῦτο γάρ ἐστι τὸ αἷμά μου τῆς καινῆς διαθήκης, τὸ περὶ πολλῶν ἐκχυννόμενον εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν.» (Ματθ. 26:26-28)

Ο Μυστικός δείπνος  είναι η αρχή της Θείας Ευχαριστίας, της αδιάλειπτης κοινωνίας μας με τον Χριστό μέχρι τη συντέλεια του αιώνος. Είναι η στιγμή που η αγάπη γίνεται τροφή, που η θυσία γίνεται μέθεξη, που η αιωνιότητα εισέρχεται στον χρόνο.

Και μέσα σε αυτή την ιερότητα, ο Ιούδας παραμένει σκληρός στην καρδιά, έτοιμος να Τον προδώσει. Ο Χριστός του προσφέρει άρτο, Του μιλά με στοργή, αλλά εκείνος «ἐξῆλθεν εὐθέως· ἦν δὲ νὺξ.» (Ιω. 13:30). Δεν ήταν μόνο νύχτα έξω — ήταν νύχτα και μέσα του...

Η Προσευχή στη Γεθσημανή – Η αγωνία του Θεανθρώπου

Μετά το δείπνο, ο Χριστός κατεβαίνει στο Όρος των Ελαιών και μπαίνει στον κήπο της Γεθσημανή. Εκεί προσεύχεται μόνος. Η ψυχή Του «περίλυπος ἕως θανάτου» (Ματθ. 26:38), και ο ιδρώτας Του γίνεται «ὡσεὶ θρόμβοι αἵματος» (Λουκ. 22:44). Στρέφεται στον Πατέρα Του και λέει:

«Πάτερ μου, εἰ δυνατόν ἐστι, παρελθέτω ἀπ’ ἐμοῦ τὸ ποτήριον τοῦτο· πλὴν οὐχ ὡς ἐγὼ θέλω, ἀλλ’ ὡς σὺ.» (Ματθ. 26:39)

Η ανθρώπινη φύση Του σπαράζει, αλλά η θεία Του υπακοή μένει ακλόνητη. Δεν απορρίπτει τον πόνο, αλλά τον μεταμορφώνει σε προσευχή. Και αυτή η νυχτερινή προσευχή Του, γίνεται καταφύγιο κάθε ανθρώπινης αγωνίας.

Η Εκκλησία μας και αυτό το Πάσχα μας προσκαλεί όχι μόνο να θυμηθούμε τα γεγονότα, αλλά να μπούμε μέσα σ’ αυτά:

• Να ταπεινωθούμε όπως Εκείνος, πλένοντας τα "πόδια" των αδελφών μας με συγχώρηση και αγάπη.
• Να κοινωνούμε το Σώμα και το Αίμα Του με πίστη και δέος, γιατί είναι το φάρμακο της αθανασίας.
• Να μάθουμε να προσευχόμαστε στον πόνο, όχι να φεύγουμε από τον σταυρό, αλλά να ζητάμε να σταθούμε κάτω απ’ αυτόν.