Από την Αμαρτία στη Σωτηρία: Τα Τρία Βήματα για την σωτηρία της Ψυχής μέσα από τη Σημερινή Ευαγγελική Περικοπή (Λουκ. ιζ´ 12-19)

Το Ευαγγελικό Ανάγνωσμα της Κυριακής. ΙΒ´ Λουκά (Λουκ. ιζ´ 12-19) Δέκα λεπρών

Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, εἰσερχομένου τοῦ ᾿Ιησοῦ εἴς τινα κώμην ἀπήντησαν αὐτῷ δέκα λεπροὶ ἄνδρες, οἳ ἔστησαν πόρρωθεν, καὶ αὐτοὶ ἦραν φωνὴν λέγοντες· ᾿Ιησοῦ ἐπιστάτα, ἐλέησον ἡμᾶς. Καὶ ἰδὼν εἶπεν αὐτοῖς· Πορευθέντες ἐπιδείξατε ἑαυτοὺς τοῖς ἱερεῦσι. Καὶ ἐγένετο ἐν τῷ ὑπάγειν αὐτοὺς ἐκαθαρίσθησαν. Εἷς δὲ ἐξ αὐτῶν, ἰδὼν ὅτι ἰάθη, ὑπέστρεψε μετὰ φωνῆς μεγάλης δοξάζων τὸν Θεόν, καὶ ἔπεσεν ἐπὶ πρόσωπον παρὰ τοὺς πόδας αὐτοῦ εὐχαριστῶν αὐτῷ· καὶ αὐτὸς ἦν Σαμαρείτης. ᾿Αποκριθεὶς δὲ ὁ ᾿Ιησοῦς εἶπεν· Οὐχὶ οἱ δέκα ἐκαθαρίσθησαν; οἱ δὲ ἐννέα ποῦ; οὐχ εὑρέθησαν ὑποστρέψαντες δοῦναι δόξαν τῷ Θεῷ εἰ μὴ ὁ ἀλλογενὴς οὗτος; Καὶ εἶπεν αὐτῷ· ᾿Αναστὰς πορεύου· ἡ πίστις σου σέσωκέ σε. 

Ελεύθερη  απόδοση του Ευαγγελικού Αναγνώσματος 

Εκείνον τον καιρό, καθώς ο Ιησούς έμπαινε σε κάποιο χωριό, τον συνάντησαν δέκα άντρες που ήταν λεπροί και στέκονταν από μακριά. Φώναξαν δυνατά και είπαν: «Ιησού, Δάσκαλε, ελέησέ μας!» Βλέποντάς τους, ο Ιησούς τους είπε: «Πηγαίνετε να δείξετε τους εαυτούς σας στους ιερείς». Και καθώς πήγαιναν, καθαρίστηκαν από τη λέπρα. Ένας όμως από αυτούς, μόλις είδε ότι γιατρεύτηκε, γύρισε πίσω δοξάζοντας δυνατά τον Θεό. Έπεσε μπροστά στα πόδια του Ιησού και τον ευχαριστούσε. Και αυτός ήταν Σαμαρείτης.

Τότε ο Ιησούς είπε: «Δεν καθαρίστηκαν και οι δέκα; Οι υπόλοιποι εννέα πού είναι; Δεν βρέθηκε κανείς να επιστρέψει για να δοξάσει τον Θεό, εκτός από αυτόν τον αλλοεθνή;» Και του είπε: «Σήκω και πήγαινε· η πίστη σου σε έσωσε».

Από την Αμαρτία στη Σωτηρία: Τα Τρία Βήματα για την σωτηρία της Ψυχής μέσα από τη Σημερινή Ευαγγελική Περικοπή (Λουκ. ιζ´ 12-19) 

Η Ευαγγελική περικοπή των δέκα λεπρών που θεραπεύτηκαν από τον Χριστό μας προσφέρει ένα βαθύ πνευματικό μάθημα για την πορεία της ψυχής από την αμαρτία στη σωτηρία. Τα τρία βήματα που φαίνονται σε αυτή την αφήγηση είναι μια φωτεινή πορεία για την προσωπική μας θεραπεία από τις πνευματικές μας πληγές.

1. Η Ενσυναίσθηση των Αμαρτιών μας

Οι δέκα λεπροί, ενώ στεκόντουσαν μακριά από τον Χριστό λόγω της ασθένειάς τους, είχαν πλήρη συνείδηση της κατάστασής τους. Αναγνώριζαν την ανάγκη τους για θεραπεία και γι' αυτό φώναξαν με θέρμη: «Ιησού, Επιστάτα, ελέησον ημάς». Αυτό το πρώτο βήμα – η ενσυναίσθηση της κατάστασής μας – είναι και το πιο κρίσιμο.

Πόσο συχνά, όμως, εμείς αρνούμαστε να δούμε τις αδυναμίες μας; Χωρίς την ταπείνωση να παραδεχτούμε τα λάθη μας, η θεραπεία δεν μπορεί να ξεκινήσει. Όπως οι λεπροί αντιλήφθηκαν την ανάγκη τους για βοήθεια, έτσι και εμείς πρέπει να αναγνωρίσουμε τις πνευματικές μας πληγές και να αναζητήσουμε το έλεος του Κυρίου.

2. Η Εμπιστοσύνη στον Χριστό ως Ιατρό της Ψυχής

Αφού οι λεπροί αναγνώρισαν την ανάγκη τους, απευθύνθηκαν στον Χριστό και ακολούθησαν τις οδηγίες Του: «Πηγαίνετε να δείξετε τους εαυτούς σας στους ιερείς». Δεν αμφέβαλαν, δεν ζήτησαν εξηγήσεις. Με πίστη και υπακοή, ξεκίνησαν την πορεία τους και θεραπεύτηκαν καθ’ οδόν.

Αυτό μας διδάσκει πως, αφού συνειδητοποιήσουμε την κατάστασή μας, πρέπει να στραφούμε στον Χριστό, τον ιατρό των ψυχών και των σωμάτων, και να Τον εμπιστευτούμε. Όπως ένας ασθενής υπακούει στον γιατρό του, έτσι και εμείς πρέπει να ακολουθούμε τις εντολές Του, μέσα από τη συμμετοχή μας στα Μυστήρια, την προσευχή και την εν Χριστώ ζωή.

3. Η Ευγνωμοσύνη και η Δοξολογία του Κυρίου για την ολοκλήρωση της θεραπείας μας

Από τους δέκα λεπρούς που θεραπεύτηκαν, μόνο ένας επέστρεψε να ευχαριστήσει τον Χριστό και να δοξάσει τον Θεό. Η πράξη του αυτή τον διαφοροποίησε, αφού όχι μόνο θεραπεύτηκε σωματικά, αλλά κέρδισε και τη σωτηρία της ψυχής του: «Η πίστη σου σε έσωσε».

Η ευγνωμοσύνη είναι η ολοκλήρωση της θεραπείας μας. Όταν ο Χριστός μας ελευθερώνει από τα δεσμά της αμαρτίας, η ψυχή μας πρέπει να γεμίσει από δοξολογία και ευχαριστία. Μέσα από την ευγνωμοσύνη μας, αναγνωρίζουμε τη χάρη Του και δυναμώνουμε τη σχέση μας μαζί Του.

Η θεραπεία από τις αμαρτίες μας είναι ένα ταξίδι με τρία σημαντικά βήματα: την ενσυναίσθηση της πνευματικής μας κατάστασης, την εμπιστοσύνη και υπακοή στον Χριστό, και τη δοξολογία για τη σωτηρία που μας προσφέρει. Όπως ο Σαμαρείτης λεπρός, ας γίνουμε και εμείς άνθρωποι που επιστρέφουν πάντα στον Κύριο με ευχαριστία, αναγνωρίζοντας τη δύναμή Του να μας καθαρίζει και να μας αναγεννά.

«Πορευθέντες δοξάσωμεν Κύριον!»