Ζούμε σε μια εποχή συνεχούς κίνησης.
Το σήμερα δεν στέκεται ποτέ ακίνητο.
Το ρολόι πιέζει, οι υποχρεώσεις συσσωρεύονται, οι οθόνες φωτίζουν, αλλά η καρδιά συχνά σκοτεινιάζει.
Τρέχουμε για τη δουλειά, για τις υποχρεώσεις, για τις γιορτές, για να προλάβουμε .....τα Χριστούγεννα.
Να ετοιμάσουμε, να οργανώσουμε, να μη μείνουμε πίσω, να τα κάνουμε όλα σωστά, να γιορτάσουμε με τον τέλειο τρόπο.
Και μέσα σε αυτό το τρέξιμο, ο Θεός στέκει σιωπηλός, όχι επειδή απουσιάζει, αλλά επειδή δεν βρίσκει χώρο.
Κάπως έτσι έμοιαζε και η Βηθλεέμ εκείνη τη νύχτα.
Δεν ήταν κακοί οι άνθρωποι της Βηθλεέμ.
Δεν ήταν αδιάφοροι για τον Θεό.
Ζούσαν μέσα στην ιστορία τους, όπως κι εμείς.
Η απογραφή είχε γεμίσει την πόλη.
Άνθρωποι κουρασμένοι, αγχωμένοι, στριμωγμένοι. Σπίτια γεμάτα συγγενείς.
Πόρτες κλειστές όχι από κακία, αλλά από κόπωση από έλλειψη χώρου.
Κανείς δεν είπε: «Δεν θέλω τον Μεσσία».
Απλώς κανείς δεν είπε: «Έλα».
«Καὶ οὐκ ἦν αὐτοῖς τόπος ἐν τῷ καταλύματι» (Λκ. 2,7) Δεν έλειπε η πίστη. Έλειπε ο χώρος.
Και έτσι, ενώ όλοι έκαναν το χρέος τους,
γεννήθηκε ο Σωτήρας χωρίς να Τον αντιληφθεί σχεδόν κανείς απ' αυτούς που ήταν "έτοιμοι", κάνεις απ' αυτούς που Τον περίμεναν
Οι αρχιερείς και οι Γραμματείς γνώριζαν.
Είχαν τις Γραφές, τις προφητείες, την αναμονή του Μεσσία.
Κατά την ανθρώπινη κρίση, ήταν έτοιμοι.
Κι όμως, η Γέννηση δεν τους αποκαλύφθηκε
Ο Θεός δεν γεννιέται για να επιβεβαιώσει βεβαιότητες, αλλά για να ταπεινώσει την αυτάρκεια.
Γι’ αυτό αποκαλύφθηκε αλλού:
Στους ποιμένες. Σε απλούς ανθρώπους, περιφρονημένους, χωρίς κύρος.
Δεν περίμεναν Μεσσία, αλλά είχαν καρδιά άδεια από υπερηφάνεια.
Και στους μάγους.
Όχι πιστούς με τη στενή έννοια, αλλά αναζητητές της αλήθειας.
Δεν καταλάβαιναν πλήρως, όμως μπορούσαν να γονατίσουν.
Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος σημειώνει:
«Οὐχ ὅσοι πολλὰ ἴσασιν, ἀλλ’ ὅσοι ταπεινῶς προσέρχονται, Θεὸν βλέπουσι».
Ο Θεός φανερώνεται όχι σε όσους νομίζουν ότι είναι έτοιμοι, αλλά σε όσους μένουν ανοιχτοί.
Ο Χριστός δεν γεννήθηκε σε σπίτι αλλά σε σπήλαιο. Σκοτεινό, σιωπηλό, κλειστό.
Ετσι μοιάζει η ανθρώπινη καρδιά όταν είναι πληγωμένη, κουρασμένη, γεμάτη φόβο.
Και τοποθετήθηκε σε φάτνη.
Τόπο τροφής των ζώων, με σχήμα τάφου.
Η Γέννηση ήδη δείχνει τον Σταυρό.
Και ο Σταυρός ήδη προαναγγέλλει την Ανάσταση.
Ο άγιος Εφραίμ ο Σύρος γράφει:
«Ἐν φάτνῃ ἀνέκειτο, ἵνα τὸν τάφον καταργήσῃ».
Ο Χριστός γεννιέται εκεί όπου όλα μοιάζουν νεκρά, για να δείξει ότι η ζωή ξεκινά από το σκοτάδι.
Τα Χριστούγεννα δεν είναι ανάμνηση.
Είναι ερώτηση.
Όχι αν πιστεύεις. Αλλά αν έχεις χώρο.
Όχι χρόνο. ΧΩΡΟ
Έναν χώρο σιωπής μέσα στο τρέξιμο.
Έναν χώρο ταπείνωσης μέσα στη βεβαιότητα.
Έναν χώρο καρδιάς μέσα στην πληρότητα των πραγμάτων.
Ο Χριστός δεν ζητά παλάτια.
Ζητά μια καρδιά που να αδειάσει λίγο χώρο.
Και ίσως το μεγαλύτερο θαύμα των Χριστουγέννων
δεν είναι ότι γεννήθηκε τότε στη Βηθλεέμ,
αλλά ότι στέκεται ακόμη σήμερα έξω από την πόρτα μας και περιμένει.
#Χριστούγεννα #ΓέννησηΧριστού #ΠνευματικήΑφύπνιση #Βηθλεέμ #ΟρθόδοξηΠίστη #ΠατερικόςΛόγος #ΣύγχρονοςΆνθρωπος
