Σήμερα, Μεγάλη Τετάρτη, η Εκκλησία μάς φέρνει ενώπιον δύο προσώπων που πλησίασαν τον Ιησού. Και τα δύο Τον συνάντησαν από κοντά· όμως, το καθένα έκρυβε μέσα του μια διαφορετική καρδιά.
Από τη μία, η γυναίκα με το πολύτιμο μύρο. Μια αμαρτωλή γυναίκα, που δεν είχε να Του προσφέρει τίποτε άλλο παρά τη μετάνοια και τα δάκρυά της. Δεν ζήτησε να την καταλάβουν, δεν είπε δικαιολογίες. Έπεσε στα πόδια Του με πίστη, άλειψε τα πανάχραντα πόδια Του με μύρο και τα στέγνωσε με τα μαλλιά της. Κι ο Ιησούς δεν την απέρριψε, αλλά την ύψωσε:
«Ἀφέωνταί σοι αἱ ἁμαρτίαι σου… ἡ πίστις σου σέσωκέ σε· πορεύου εἰς εἰρήνην.»
(Λουκᾶς ζ΄ 48,50)
Το άρωμα εκείνου του μύρου δεν μύρισε μόνο στο σπίτι του Σίμωνα, αλλά διέτρεξε όλη την ιστορία. Γιατί, όπως είπε ο Κύριος:
«Ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ὅπου ἐὰν κηρυχθῇ τὸ εὐαγγέλιον τοῦτο ἐν ὅλῳ τῷ κόσμῳ, λαληθήσεται καὶ ὃ ἐποίησεν αὕτη εἰς μνημόσυνον αὐτῆς.»
(Ματθαῖος κστ΄ 13)
Απέναντί της, ο Ιούδας. Μαθητής του Χριστού, απόστολος, παραλήπτης τόσων ευεργεσιών. Και όμως, ενώ εξωτερικά μοιάζει πιστός, μέσα του γεννιέται η προδοσία. Η καρδιά του είχε ήδη απομακρυνθεί. Εκείνος που Τον έβλεπε καθημερινά, Τον πρόδωσε για τριάντα αργύρια. Το σκοτάδι μπήκε μέσα του:
«Τότε ἐπορεύθη εἷς τῶν δώδεκα, ὁ λεγόμενος Ἰούδας Ἰσκαριώτης, πρὸς τοὺς ἀρχιερεῖς καὶ εἶπεν· Τί θέλετέ μοι δοῦναι, κἀγὼ ὑμῖν παραδώσω αὐτόν;»
(Ματθαῖος κστ΄ 14-15)
Η Εκκλησία σήμερα μάς καλεί να δούμε κατάματα αυτή την αντιπαραβολή. Η γυναίκα πρόσφερε ταπείνωση· ο Ιούδας, υποκρισία. Εκείνη θυσίασε ό,τι πιο πολύτιμο είχε· εκείνος πούλησε τον Σωτήρα.
Εκείνη σώθηκε· εκείνος χάθηκε.
Η Μεγάλη Τετάρτη δεν είναι απλώς μια ημέρα θλίψης. Είναι μια πρόσκληση επιλογής. Κάθε ψυχή μοιάζει με ένα φιαλίδιο μύρου. Το κρατάμε σφραγισμένο ή το σπάζουμε μπροστά στον Χριστό;
Η γυναίκα δεν είχε “καλές πράξεις”, ούτε “θεολογική κατάρτιση”. Είχε συντριβή καρδιάς και πίστη.Όπως λέει ο ψαλμός:
«Θυσία τῷ Θεῷ πνεῦμα συντετριμμένον· καρδίαν συντετριμμένην καὶ τεταπεινωμένην ὁ Θεὸς οὐκ ἐξουδενώσει.»
(Ψαλμὸς Ν΄ 19)
Ο Ιούδας ένιωσε τύψεις, αλλά δεν μετανόησε αληθινά. Δεν επέστρεψε με δάκρυα, δεν ζήτησε συγγνώμη. Πνίγηκε στην ενοχή, χωρίς ελπίδα.
Η αμαρτωλή γυναίκα, όμως, δίδαξε στους αιώνες τι σημαίνει μετάνοια. Και γι’ αυτή την πράξη της, η Ορθόδοξη Εκκλησία έγραψε ένα τροπάριο που σπαράζει την ψυχή:
«Κύριε, ἡ ἐν πολλαῖς ἁμαρτίαις περιπεσοῦσα γυνή,
τὸ σὸν αἰσθομένη θεότητα, μυροφόρου ἀναλαβοῦσα τάξιν,
ὀδυρομένη μύρα σοι πρὸ τοῦ ἐνταφιασμοῦ κομίζει·
Οἴμοι! λέγουσα, ὅτι νύξ μοι, ἔρως ἐκλύει ἀσωτίας,
ζοφερός τε καὶ ἀσέληνος ὁ ἔρως τῆς ἁμαρτίας…»
Το δάκρυ της γίνεται προσευχή, το μύρο της προσφορά, η καρδιά της κατοικητήριο Χάριτος.
Σήμερα, σε μια εποχή που όλα μετρώνται, όλα ανταλλάσσονται και όλα ξεπουλιούνται, ο Χριστός περιμένει να Του προσφέρουμε όχι χρήματα, όχι εξωτερικά “καλά έργα”, αλλά την καρδιά μας – σπασμένη, ταπεινή, αληθινή.
Μπορεί να μοιάζουμε με τον Ιούδα κάποιες φορές αλλά ας προσπαθήσουμε να γίνουμε σαν τη γυναίκα του μύρου. Γιατί ο Χριστός δεν ήρθε να καταδικάσει τον αμαρτωλό, αλλά να τον σώσει:
«Οὐκ ἦλθον καλέσαι δικαίους, ἀλλ᾿ ἁμαρτωλοὺς εἰς μετάνοιαν.»
(Λουκᾶς ε΄ 32)
