Από το Ὡσαννὰ της Κυριακής των Βαΐων στο Σταύρωσον Αὐτόν : Η ματαιότητα της ανθρώπινης δόξας και η δόξα του Σταυρού

Η Κυριακή των Βαΐων σηματοδοτεί την είσοδο του Κυρίου στην Ιερουσαλήμ «ἐν δόξῃ» με ταπεινό όμως τρόπο. Ο Ιησούς μπαίνει στην Αγία Πόλη καθισμένος πάνω σε γαϊδουράκι, εκπληρώνοντας την προφητεία του Ζαχαρία: «Ἰδοὺ ὁ βασιλεύς σου ἔρχεται σοι, δίκαιος καὶ σωτήρ· αὐτὸς πραῢς καὶ ἐπιβεβηκὼς ἐπὶ ὄνον» (Ζαχ. 9,9). Ο λαός Τον υποδέχεται με βασιλικές τιμές, φωνάζοντας «Ὡσαννὰ… εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου».

Κι όμως, αυτή η δόξα δεν ήταν αληθινή. Ήταν ανθρώπινη, προσωρινή, επιφανειακή. Οι ίδιοι που φώναξαν «Ὡσαννά», σε λίγες μέρες θα φωνάξουν «Σταύρωσον αὐτόν». Αυτή η δραματική μεταστροφή φανερώνει όχι μόνο την αστάθεια της ανθρώπινης γνώμης, αλλά και τη βαθύτερη διαφορά ανάμεσα στη δόξα του κόσμου και στη δόξα του Θεού.

Ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος λέει: «Ὅ,τι εἶναι τὸ φῶς τοῖς ὀφθαλμοῖς, τοῦτο ἡ δόξα τοῖς φίλοις τοῦ κόσμου» (Λόγος ΛΑ΄). Η δόξα, όταν δεν έχει ως θεμέλιο τον Θεό, μοιάζει με καπνό που χάνεται. Ο Χριστός, με θεία συγκατάβαση, δεν απέφυγε την υποδοχή του λαού, αλλά δεν παρασύρθηκε από αυτήν. Ήξερε πως η αληθινή Του δόξα δεν θα φανερωθεί με βασιλικές τιμές, αλλά πάνω στον Σταυρό.

Η δόξα του Θεού είναι σταυρική. Ο Ιησούς δοξάστηκε όταν υψώθηκε πάνω στο ξύλο. Όπως είπε ο ίδιος: «Νῦν ἐδοξάσθη ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου» (Ἰω. 13,31) — όχι επειδή Τον τίμησαν οι άνθρωποι, αλλά επειδή υπάκουσε «ἕως θανάτου, θανάτου δὲ σταυροῦ» (Φιλιπ. 2,8).

Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος σημειώνει: «Ὅπου ταπείνωσις, ἐκεῖ καὶ ἡ δόξα τοῦ Θεοῦ». Ο Χριστός μας διδάσκει ότι ο δρόμος του Σταυρού είναι ο δρόμος της Βασιλείας. Μας καλεί να Τον ακολουθήσουμε, όχι ζητώντας δόξες και τιμές, αλλά κάνοντας το θέλημα του Πατέρα.

Η σημερινή εορτή είναι γεμάτη από χαρμολύπη και προφητικό χαρακτήρα. Μας προετοιμάζει για το Πάθος και ταυτόχρονα μας δείχνει την πλάνη του να αναζητούμε την επιδοκιμασία των ανθρώπων. Όπως λέει ο Κύριος: «Πῶς δύνασθε ὑμεῖς πιστεῦσαι, δόξαν παρὰ ἀλλήλων λαμβάνοντες, καὶ τὴν δόξαν τὴν παρὰ τοῦ μόνου Θεοῦ οὐ ζητεῖτε;» (Ἰω. 5,44)

Ας επιδιώκουμε όχι την αναγνώριση των ανθρώπων, αλλά τη δόξα που προέρχεται από τον Θεό. Ας περιφρονήσουμε τη δόξα που έρχεται και φεύγει, κι ας αγκαλιάσουμε τον Σταυρό, γιατί «ὁ σταυρὸς χαράς ἐστι κόσμῳ ὅλον ἔχων τὸ μυστήριον» (Ύμνος Τιμίου Σταυρού).

Γιατί ο κόσμος δοξάζει, αλλά και προδίδει.
Ο Θεός όμως, όταν δοξάζει, ανασταίνει.
Και αυτή είναι η δόξα που μένει στους αιώνες.

Καλή και ευλογημένη Μεγάλη Εβδομάδα.

Ποτέ δεν είναι αργά για τον Χριστό: Ανέστησε τον Λάζαρο μπορεί να αναστήσει και αυτούς που αγαπάς

Σήμερα η Εκκλησία μας ζει ένα από τα πιο συγκλονιστικά θαύματα του Κυρίου μας: την Ανάσταση του φίλου Του, του Λαζάρου. Δεν είναι απλώς ένα θαύμα που διαβάζουμε κάθε χρόνο. Είναι ένα μήνυμα ζωής, παρηγοριάς και ελπίδας για όλους μας. Γιατί ό,τι έκανε τότε ο Χριστός στον Λάζαρο, μπορεί να το κάνει και σήμερα – στον καθένα μας. Στην ψυχή μας, στην οικογένειά μας, στα πρόσωπα που αγαπάμε και προσευχόμαστε γι’ αυτά με δάκρυα.

Όπως η Μάρθα και η Μαρία δεν έπαψαν να περιμένουν τον Χριστό, κι όταν τον είδαν επιτέλους, Του είπαν: «Κύριε, ἂν ἦσθα ἐδῶ, οὐκ ἂν ἀπέθανεν ὁ ἀδελφός μου» (Ἰω. 11,21). Έτσι κι εμείς, μέσα στον πόνο και στην αναμονή, στρέφουμε την καρδιά μας στον Κύριο. Κι Εκείνος έρχεται και απαντά «Εγώ ειμί η ανάστασις και η ζωή· ο πιστεύων εις εμέ, καν αποθάνη, ζήσεται» (Ιωάννης 11:25).Και δακρύζει μαζί μας. Και τελικά, μιλά και προστάζει τη ζωή να ξαναγεννηθεί.

Ο Λάζαρος ήταν νεκρός τέσσερις μέρες. Όλα είχαν τελειώσει. Οι άνθρωποι είχαν σαβανώσει το σώμα του, τον είχαν τοποθετήσει στον τάφο. Η ζωή θα συνέχιζε χωρίς αυτόν. Μα ο Χριστός δεν είχε πει την τελευταία Του λέξη. Πλησίασε τον τάφο, και «ἐδάκρυσεν ὁ Ἰησοῦς» (Ἰω. 11,35). Αυτό το δάκρυ του Θεού φανερώνει πόσο κοντά είναι στον πόνο μας. Δεν στέκεται μακριά, αδιάφορος. Υποφέρει μαζί μας. Κι εκεί, ακριβώς εκεί, γεννιέται το θαύμα.

«Λάζαρε, δεῦρο ἔξω» (Ἰω. 11,43), φώναξε ο Χριστός. Και ο Λάζαρος βγήκε. Αναστήθηκε. Όχι γιατί είχε κάποιο δικαίωμα σ’ αυτή την Ανάσταση, αλλά γιατί Εκείνος είναι η Ανάσταση και η Ζωή (Ἰω. 11,25). 

Κι όταν Εκείνος μιλήσει, ο θάνατος σωπαίνει.

Το πιο συγκλονιστικό στοιχείο αυτής της θαυμαστής ιστορίας είναι η απόδειξη της δύναμης της προσευχής. Η Ανάσταση του Λαζάρου δεν έγινε μόνο επειδή ο Χριστός ήθελε, αλλά και επειδή οι αδελφές του Τον παρακάλεσαν. Δεν σταμάτησαν να Τον περιμένουν. Τον φώναξαν. Πόσες φορές κι εμείς κάνουμε το ίδιο για τα αγαπημένα μας πρόσωπα; Προσευχόμαστε με πόνο, με αγωνία, με δάκρυα. Και φαίνεται πως τίποτα δεν αλλάζει.

Αλλά ο Χριστός ακούει. Μπορεί να μη φανεί αμέσως. Μπορεί να φανεί όταν πια όλα μοιάζουν χαμένα. Αλλά τότε ακριβώς, όπως και στον Λάζαρο, θα δείξει τη δόξα Του.

Αν λοιπόν σήμερα κουβαλάς μέσα σου θλίψη, απελπισία, απογοήτευση, αν νιώθεις πως κάποιος από τους αγαπημένους σου έχει χάσει τον δρόμο του – μην το βάζεις κάτω. 

Μίλα Του. Πες Του τον πόνο σου. Ζήτησέ Του, όπως η Μάρθα και η Μαρία, να έρθει κοντά. 

Και να είσαι βέβαιος: θα έρθει. 

Και θα πει λόγο ζωής.

Αμήν