Ποτέ δεν είναι αργά για τον Χριστό: Ανέστησε τον Λάζαρο μπορεί να αναστήσει και αυτούς που αγαπάς

Σήμερα η Εκκλησία μας ζει ένα από τα πιο συγκλονιστικά θαύματα του Κυρίου μας: την Ανάσταση του φίλου Του, του Λαζάρου. Δεν είναι απλώς ένα θαύμα που διαβάζουμε κάθε χρόνο. Είναι ένα μήνυμα ζωής, παρηγοριάς και ελπίδας για όλους μας. Γιατί ό,τι έκανε τότε ο Χριστός στον Λάζαρο, μπορεί να το κάνει και σήμερα – στον καθένα μας. Στην ψυχή μας, στην οικογένειά μας, στα πρόσωπα που αγαπάμε και προσευχόμαστε γι’ αυτά με δάκρυα.

Όπως η Μάρθα και η Μαρία δεν έπαψαν να περιμένουν τον Χριστό, κι όταν τον είδαν επιτέλους, Του είπαν: «Κύριε, ἂν ἦσθα ἐδῶ, οὐκ ἂν ἀπέθανεν ὁ ἀδελφός μου» (Ἰω. 11,21). Έτσι κι εμείς, μέσα στον πόνο και στην αναμονή, στρέφουμε την καρδιά μας στον Κύριο. Κι Εκείνος έρχεται και απαντά «Εγώ ειμί η ανάστασις και η ζωή· ο πιστεύων εις εμέ, καν αποθάνη, ζήσεται» (Ιωάννης 11:25).Και δακρύζει μαζί μας. Και τελικά, μιλά και προστάζει τη ζωή να ξαναγεννηθεί.

Ο Λάζαρος ήταν νεκρός τέσσερις μέρες. Όλα είχαν τελειώσει. Οι άνθρωποι είχαν σαβανώσει το σώμα του, τον είχαν τοποθετήσει στον τάφο. Η ζωή θα συνέχιζε χωρίς αυτόν. Μα ο Χριστός δεν είχε πει την τελευταία Του λέξη. Πλησίασε τον τάφο, και «ἐδάκρυσεν ὁ Ἰησοῦς» (Ἰω. 11,35). Αυτό το δάκρυ του Θεού φανερώνει πόσο κοντά είναι στον πόνο μας. Δεν στέκεται μακριά, αδιάφορος. Υποφέρει μαζί μας. Κι εκεί, ακριβώς εκεί, γεννιέται το θαύμα.

«Λάζαρε, δεῦρο ἔξω» (Ἰω. 11,43), φώναξε ο Χριστός. Και ο Λάζαρος βγήκε. Αναστήθηκε. Όχι γιατί είχε κάποιο δικαίωμα σ’ αυτή την Ανάσταση, αλλά γιατί Εκείνος είναι η Ανάσταση και η Ζωή (Ἰω. 11,25). 

Κι όταν Εκείνος μιλήσει, ο θάνατος σωπαίνει.

Το πιο συγκλονιστικό στοιχείο αυτής της θαυμαστής ιστορίας είναι η απόδειξη της δύναμης της προσευχής. Η Ανάσταση του Λαζάρου δεν έγινε μόνο επειδή ο Χριστός ήθελε, αλλά και επειδή οι αδελφές του Τον παρακάλεσαν. Δεν σταμάτησαν να Τον περιμένουν. Τον φώναξαν. Πόσες φορές κι εμείς κάνουμε το ίδιο για τα αγαπημένα μας πρόσωπα; Προσευχόμαστε με πόνο, με αγωνία, με δάκρυα. Και φαίνεται πως τίποτα δεν αλλάζει.

Αλλά ο Χριστός ακούει. Μπορεί να μη φανεί αμέσως. Μπορεί να φανεί όταν πια όλα μοιάζουν χαμένα. Αλλά τότε ακριβώς, όπως και στον Λάζαρο, θα δείξει τη δόξα Του.

Αν λοιπόν σήμερα κουβαλάς μέσα σου θλίψη, απελπισία, απογοήτευση, αν νιώθεις πως κάποιος από τους αγαπημένους σου έχει χάσει τον δρόμο του – μην το βάζεις κάτω. 

Μίλα Του. Πες Του τον πόνο σου. Ζήτησέ Του, όπως η Μάρθα και η Μαρία, να έρθει κοντά. 

Και να είσαι βέβαιος: θα έρθει. 

Και θα πει λόγο ζωής.

Αμήν 

Η μυστική δύναμη της νυχτερινής προσευχής

Υπάρχει μια ώρα μέσα στη σιγή της νύχτας που η ψυχή ακουμπά ουρανό. Είναι η ώρα που όλα σιωπούν – οι φωνές, οι μέριμνες, ο θόρυβος του κόσμου – και μένει μόνο η καρδιά απέναντι στον Θεό. Η νυχτερινή προσευχή είναι ένας θησαυρός κρυμμένος για όσους τολμούν να τον αναζητήσουν, και όσοι τον βρουν, δεν τον αφήνουν ποτέ.

Δεν είναι τυχαίο που οι Πατέρες της Εκκλησίας μιλούν με θαυμασμό για την προσευχή τη νύχτα. Ο Μέγας Βασίλειος γράφει: «Η προσευχή τη νύχτα είναι καθαρότερη, διότι τότε η ψυχή είναι πιο ήσυχη». Και ο Ψαλμωδός αναφωνεί: «Ἐν τῷ μελετᾶν με ἐν πᾶσαις ταῖς νυξί» (Ψαλμός 118, 148), δείχνοντας πως η νύχτα είναι χρόνος μυστικός, ευλογημένος για να ενωθείς με τον Θεό.

Η νυχτερινή προσευχή δεν χρειάζεται πολλά λόγια. Ένα κομποσχοίνι, λίγες λέξεις από την καρδιά, ένα δάκρυ, και ο Ουρανός ανοίγει. Είναι ώρα κατάνυξης, αλλά και ώρα παρηγοριάς. Ό,τι σε βαραίνει, το λες εκεί. Ό,τι δεν τολμάς να πεις στους ανθρώπους, το εμπιστεύεσαι στον Θεό. Κι Εκείνος, «ὁ βλέπων ἐν τῷ κρυπτῷ» (Ματθ. 6,6), ακούει και απαντά.

Στην έρημο, οι μοναχοί σηκώνονται μεσάνυχτα για να προσευχηθούν. Την ώρα που ο κόσμος κοιμάται, αυτοί συνομιλούν με τον Θεό. Αυτό που εκείνοι ζουν κάθε βράδυ μπορούμε κι εμείς, στην καθημερινότητά μας, να το γευτούμε έστω για λίγα λεπτά. Δεν χρειάζεται να είσαι μοναχός για να ξυπνήσεις μια νύχτα και να πεις: «Κύριε, ελέησόν με». Μια μικρή προσευχή, κι ο Θεός κάνει μεγάλες ενέργειες.

Πόσες φορές δεν στριφογυρνάμε στο κρεβάτι, ανήσυχοι, με σκέψεις που δεν μας αφήνουν να κλείσουμε μάτι; Η αϋπνία και ο ταραχώδης ανήσυχος ύπνος βασανίζουν πολλούς σήμερα, γιατί η καρδιά δεν βρίσκει ανάπαυση. Κι όμως, η νυχτερινή προσευχή είναι το πιο φυσικό και πνευματικό φάρμακο. Αντί να παλεύεις με τις σκέψεις, πάρε το κομποσχοίνι σου, κάνε τον σταυρό σου, πες το «Πάτερ ἡμῶν», το «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησόν με». Θα δεις πως η ψυχή θα ηρεμήσει, τα μάτια θα κλείσουν γλυκά, και η καρδιά θα κοιμηθεί μέσα στην αγκαλιά του Θεού. Γιατί όπως λέει και η Γραφή: «Ἐν εἰρήνῃ ἐπ’ αὐτόν κοιμηθήσομαι καὶ ὑπνώσω» (Ψαλμός 4, 9). Ο ύπνος που έρχεται μετά την προσευχή, δεν είναι απλώς φυσικός· είναι έλεος και  χάρις Θεού.

Η νύχτα δεν είναι μόνο ώρα σκοταδιού. Είναι και ώρα φωτός για την ψυχή. Όσοι σηκώνονται έστω και πέντε λεπτά να πουν μια προσευχή, νιώθουν μια απερίγραπτη ειρήνη, μια δύναμη που δεν είναι ανθρώπινη. Είναι η Χάρη του Θεού που επισκιάζει εκείνη την ώρα, γιατί Εκείνος ευλογεί τον κόπο του νυχτερινού εργάτη της προσευχής.

Η Παναγία, οι Άγιοι, όλοι οι Ουρανοί εκείνη την ώρα «σκύβουν» να ακούσουν. Γι’ αυτό, όταν όλα μοιάζουν χαμένα, όταν ο νους δεν βρίσκει λύσεις, όταν η καρδιά πονάει, ξεκίνα τη νυχτερινή προσευχή. Δεν υπάρχει τίποτα που να μην αλλάζει με μια προσευχή που γίνεται με δάκρυα, ταπεινή καρδιά και πίστη.

Μάθε να αφιερώνεις λίγα λεπτά κάθε νύχτα στον Θεό. Πριν κοιμηθείς, ή ακόμα και μέσα στη νύχτα – αν ξυπνήσεις – σήκωσε το βλέμμα στον Εσταυρωμένο και πες του: «Είμαι εδώ. Σε αγαπώ. Κράτα με». Δεν είναι χάσιμο ύπνου· είναι κέρδος ζωής.

Όπως λέει και ο Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος: «Η νύχτα είναι καιρός προσευχής· ας είναι καιρός θείου διαλόγου». Ας γίνει η νύχτα ευκαιρία να ξαναβρούμε τον δρόμο προς τον Πατέρα. Όχι με φόβο, αλλά με ελπίδα, με πόθο, με αγάπη.