ΕΝΤΟΛΗ 1. Ἐγώ εἰμι Κύριος ὁ Θεός σου, οὐκ ἔσονται σοὶ θεοὶ ἕτεροι πλὴν ἐμοῦ.

Ἑρμηνεία

Κείμενο: Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς, Ἀρχιεπίσκοπος Θεσσαλονίκης (14ος αἰ.)

Ἀπόδοση στὴ νεοελληνικὴ γλώσσα: Χριστόδουλος, Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν καὶ πάσης Ἑλλάδος

Ἔκδοση: Ἱερὰ Ἀρχιεπισκοπὴ Ἀθηνῶν.

Ἕνας Κύριος εἶναι ὁ Κύριος ὁ Θεός σου, Αὐτὸς ποὺ φανερώνεται (μὲ τρία πρόσωπα, δηλ.) σὰν Πατέρας καὶ σὰν Υἱὸς καὶ σὰν Ἅγιο Πνεῦμα. Σὰν Πατέρας μὲν ἀγέννητος, σὰν Υἱὸς δὲ γεννητὸς (μέν, ἀλλὰ καὶ αὐτὸ πάλι) χωρὶς ἀρχή, καὶ πέρα ἀπὸ τὸν χρόνο, καὶ χωρὶς νὰ πάθει καμμία ἀλλοίωση, σὰν Λόγος (τοῦ Θεοῦ Πατρός). Αὐτὸς δὲ ὀνομάζεται Χριστός, γιατὶ ἔχρισε (δηλ. ἁγίασε) μὲ τὸ νὰ ἀναλάβει ὁ ἴδιος τὸ δικό μας (ἀνθρώπινο) εἶδος. Καὶ σὰν Ἅγιο Πνεῦμα, ποὺ καὶ Αὐτὸ προέρχεται ἀπὸ τὸν Πατέρα, ὄχι γιατὶ γεννήθηκε ἀπ᾿ Αὐτόν, ἀλλὰ γιατὶ Αὐτὸς Τὸ στέλνει. Αὐτὸς μόνο εἶναι Θεός. Καὶ μάλιστα ὁ ἀληθινὸς Θεός, ὁ ἕνας Κύριος, ποὺ ἐμφανίζεται μὲ τρεῖς ὑποστάσεις. (Εἶναι ἕνας καὶ μοναδικὸς ὁ Θεὸς αὐτός, ποὺ) δὲν διαιρεῖται κατὰ τὴν φύση, τὴ θέληση, τὴν σκέψη, τὴν δύναμη καὶ τὴν ἐνέργεια, καὶ ὅλα γενικῶς τὰ γνωρίσματα τῆς Θεότητας. 

Αὐτὸν (λοιπὸν τὸν ἕνα καὶ ἀληθινὸ Θεό) μόνο θὰ (πρέπει νὰ) λατρεύσεις μὲ ὅλη τὴν δύναμη ποὺ ἔχει ὁ νοῦς σου, καὶ μὲ ὅλο τὸ πλάτος τῆς καρδιᾶς σου καὶ μὲ ὅλη τὴν πληρότητα τῆς δυνάμεώς σου. Καὶ ὅλα ὅσα (ὁ Θεός σου) λέει καὶ ἐντέλλεται, (θὰ πρέπει) νὰ εἶναι πάντοτε νωπὰ μέσα στὴν καρδιά σου, ὥστε νὰ ἐφαρμόζεις καὶ νὰ ἐντρυφᾶς μέσα σὲ αὐτὰ καὶ νὰ ὁμιλεῖς μὲ βάση αὐτὰ (σὲ ὅλες τὶς περιστάσεις τῆς ζωῆς σου, δηλαδή) καὶ ὅταν κάθεσαι (κάπου καὶ δὲν μετακινεῖσαι), καὶ ὅταν βαδίζεις (γιὰ νὰ πᾶς ἀπὸ τὸ ἕνα μέρος στὸ ἄλλο), καὶ ὅταν εἶσαι πεσμάνος στὸ κρεββάτι, κι ὅταν εἶσαι ὄρθιος. Καὶ (θὰ πρέπει ἀκόμα) νὰ ἐνθυμεῖσαι πάντοτε (δηλαδὴ ἀδιαλείπτως καὶ χωρὶς διακοπὴ) τὸν Κύριο τὸ Θεό σου καὶ Αὐτὸν μόνο νὰ φοβᾶσαι (μὲ τὸν Ἅγιο φόβο τοῦ Θεοῦ), καὶ νὰ μὴν λησμονήσεις ποτὲ οὔτε Αὐτὸν οὔτε τὶς ἐντολές Του

Γιατὶ (μόνο) ἔτσι καὶ ὁ Θεὸς θὰ σοῦ δώσει τὴν δύναμη (ποὺ εἶναι ἀπαραίτητη) γιὰ νὰ ἐφαρμόζεις (στὴν ζωή σου) τὸ (ἅγιο) θέλημά Του. Γιατὶ (ὁ Θεός, ποὺ δὲν ἔχει κανενὸς τὴν ἀνάγκη) τίποτε ἄλλο δὲν σοῦ ζητεῖ παρὰ μόνον νὰ Τὸν φοβᾶσαι καὶ νὰ Τὸν ἀγαπᾶς (γιατὶ Αὐτὸς ἀκριβῶς ὁ φόβος τοῦ Θεοῦ συμβαδίζει μὲ τὴν ἀγάπη πρὸς Αὐτόν) καὶ νὰ ἀκολουθεῖς τὸν δρόμο Του ποὺ Αὐτὸς θέλει (πράγμα ποὺ εἶναι ἡ φυσικὴ συνέπεια τῶν ἄλλων). 

Αὐτὸς θὰ εἶναι τὸ καύχημά σου καὶ Αὐτὸς θὰ εἶναι ὁ Θεός σου. (Πρόσεξε) μήπως ἀκούγοντας τίποτα σχετικὸ μὲ τὴν (ἠθική) ἀπάθεια τῶν ἀγγέλων καὶ μὲ τὴν ἰδιότητά τους νὰ εἶναι ἀόρατοι, ἢ γιὰ τὴν μεγάλη (κι ἐκπληκτική) πονηρία τοῦ (διαβόλου, πού) ἐκπέσοντος ἀπὸ τὸ ὕψος τὸ ἀγγελικό, καὶ γιὰ τὴν (μεγάλη του) ἐπινοητικότητα καὶ ἐξυπνάδα καὶ εὐστροφία γιὰ κάθε πλάνη, ἐξ αἰτίας ὅλων αὐτῶν ἀποδόσεις σὲ κάποιο ἀπὸ αὐτὰ (τὰ πνεύματα-ἀγαθὰ ἢ πονηρά) τιμὴ ποὺ ἀνήκει στὸν Θεό. (Πρόσεξε) μήπως ἀτενίζοντας τὸ μεγάλο μέγεθος τοῦ οὐρανοῦ καὶ τὴν ποικιλία τῆς κινήσεως τῶν οὐράνιων σωμάτων, τὴν λαμπρότητα τοῦ ἥλιου, τὸ γλυκὸ φῶς τῆς σελήνης, τὴν ὄμορφη διαύγεια τῶν ἄλλων ἀστέρων, τὴ χρησιμότητα τοῦ ἀέρα (καὶ τὴν ἀναγκαιότητά του) γιὰ τὴν ἀναπνοή, καὶ τῆς θαλάσσης ἢ τῆς γῆς τὶς ἀνεξάντλητες προσφορές, καὶ (συνηπαρμένος ἀπὸ τὰ φαινόμενα τοῦτα τὰ λαμπρά) θεοποιήσεις κανένα ἀπὸ αὐτὰ τὰ κτίσματα.

 Γιατὶ ὅλα αὐτὰ εἶναι κατὰ τρόπο δουλικὸ ταγμένα στὸν μόνο Θεὸ καὶ δημιουργήματα δικά Του, ποὺ ἔλαβαν ὀντότητα ἀπὸ τὴν κατάσταση τῆς ἀνυπαρξίας ποὺ ἦσαν, μὲ μόνο τὸν λόγο τοῦ Θεοῦ. Γιατὶ (ὅπως λέγει ἡ Γραφή) Αὐτὸς (ὁ Θεός) ἁπλῶς εἶπε καὶ ἔγιναν (ὅλα ὅσα βλέπουμε καὶ δὲν βλέπουμε), Αὐτὸς διέταξε καὶ ἐδημιουργήθησαν. 

Αὐτὸν λοιπὸν τὸν Κύριο καὶ δημιουργό της κτήσεως πρέπει νὰ τιμήσεις (μὲ λατρεία) σὰν μόνο Θεὸ καὶ μὲ τὴν ἀγάπη νὰ ἑνωθεῖς μαζί Του, καὶ μέρα καὶ νύκτα ἀπὸ Αὐτὸν νὰ ζητᾶς συγχώρεση γιὰ τὰ θεληματικά σου καὶ ἀθέλητα παραπτώματα. Γιατὶ Αὐτὸς (ὁ μεγαλοδύναμος Κύριος) εἶναι (ταυτόχρονα) γεμάτος ἀγάπη καὶ φιλανθρωπία καὶ μακροθυμία καὶ πολὺ ἔλεος, καὶ κάνει αἰώνια τὸ καλὸ (τὸ ἀγαθό)...

Ἑτέρα συνοπτικὴ ἑρμηνεία - συμπλήρωσις τοῦ Νόμου. ὑπὸ Ἀναστασίου Σωτηροπούλου, Βλατάδων 1 Θεσσαλονίκη

Τὶς Δέκα Ἐντολὲς τοῦ Μωυσέως (Παλαιὰ Διαθήκη) ὁ Χριστὸς δὲν τὶς κατήργησε. Τὶς συνεπλήρωσε στὴν Καινὴ Διαθήκη, ἤτοι:

ΕΝΤΟΛΗ 1η: «Ἐγὼ εἰμὶ Κύριος ὁ Θεός σου. δὲν ὑπάρχουν ἄλλοι Θεοὶ ἐκτὸς ἀπὸ μένα». Στὴν Καινὴ Διαθήκη μᾶς ἀπεκαλύφθη ὅτι ὁ Θεὸς εἶναι Τρισυπόστατος. Αὐτὴν τὴν Ἁγίαν Τριάδα -Πατέρα., Υἱόν, Ἅγιον Πνεῦμα- θὰ λατρεύουμε καὶ θὰ προσκυνοῦμε.

Πηγή: http://users.uoa.gr/~nektar/orthodoxy/explanatory/10commandments.htm

Ο Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος και Βαπτιστής

Ο Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος και Βαπτιστής, ο τελευταίος και μέγιστος των Προφητών, αποτελεί μια από τις πλέον αγαπητές μορφές της Ορθόδοξης Εκκλησίας μας. Με τη ζωή του, το κήρυγμά του και την ταπείνωσή του, έδειξε τον δρόμο προς τον Χριστό, καλώντας κάθε άνθρωπο στη μετάνοια και την πνευματική αναγέννηση.

Ο Άγιος Ιωάννης, ο ταπεινός ασκητής της ερήμου, είναι η φωνή που μας καλεί να επιστρέψουμε στον Θεό με καθαρή καρδιά. Με τη ζωή και το κήρυγμά του, έγινε ο πρώτος μάρτυρας της αλήθειας, προετοιμάζοντας τον δρόμο για τον ερχομό του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. Η αγάπη του για τον Θεό, η αφοσίωσή του στην αποστολή του και η άκρα ταπείνωσή του, τον καθιστούν αιώνιο πρότυπο πίστης και αφοσίωση

Ο Βίος του Αγίου Ιωάννη

Ο Άγιος Ιωάννης γεννήθηκε από ευσεβείς γονείς, τον Ζαχαρία και την Ελισάβετ, ύστερα από χρόνια προσευχών και παρά τη γεροντική τους ηλικία. Η γέννησή του υπήρξε θαυμαστή, καθώς προαναγγέλθηκε από τον αρχάγγελο Γαβριήλ. Ο Άγιος Ιωάννης στην έρημο, ζώντας μια ασκητική ζωή, μακριά από τις κοσμικές απολαύσεις, προετοίμαζε τον εαυτό του για τη μεγάλη αποστολή που του ανέθεσε ο Θεός.

Η ένδυση από τρίχες καμήλας, η ζώνη από δέρμα και η λιτή διατροφή του με ακρίδες και μέλι έδειχναν τη βαθιά του αφιέρωση στον Θεό. Η φωνή του στην έρημο έμοιαζε με κεραυνό, καλώντας τον λαό του Ισραήλ να επιστρέψει στον Κύριο: «Μετανοεῖτε, ἤγγικεν γὰρ ἡ Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν».

Ο Ιωάννης δεν είχε μόνο το προνόμιο να είναι ο Πρόδρομος του Μεσσία, αλλά και ο πρώτος που αναγνώρισε τον Χριστό. Όταν ο Ιησούς ήρθε να βαπτιστεί στον Ιορδάνη, ο Ιωάννης, γεμάτος ταπείνωση, αναφώνησε: «Ἐγὼ χρείαν ἔχω ὑπὸ σοῦ βαπτισθῆναι, καὶ σὺ ἔρχῃ πρός με;». Παρά ταύτα, υπάκουσε στη θεία βούληση και βάπτισε τον Κύριο, εκπληρώνοντας το σχέδιο του Θεού για τη σωτηρία της ανθρωπότητας.

Το γεγονός της Βάπτισης υπήρξε μια αποκάλυψη της Αγίας Τριάδος. Καθώς ο Ιησούς εξήλθε από τα νερά, άνοιξαν οι ουρανοί, και το Άγιο Πνεύμα κατήλθε εν είδει περιστεράς, ενώ ακούστηκε η φωνή του Πατέρα: «Οὗτός ἐστιν ὁ Υἱός μου ὁ ἀγαπητός, ἐν ᾧ εὐδόκησα». Ο Άγιος Ιωάννης έγινε μάρτυρας αυτού του θαύματος, βεβαιώνοντας για τον Μεσσία σε όλο τον λαό.

Ο Άγιος Ιωάννης μας διδάσκει την αξία της μετάνοιας, της ταπείνωσης και της υπακοής στο θέλημα του Θεού. Η ζωή του είναι ένα κάλεσμα για όλους εμάς να αναζητήσουμε τον Χριστό με καθαρή καρδιά και να βαδίσουμε στον δρόμο της αλήθειας. Η φράση του, «ἐκεῖνον δεῖ αὐξάνειν, ἐμὲ δὲ ἐλαττοῦσθαι» (Κατά Ιωάννην 3:30), που σημαίνει «Εκείνος πρέπει να αυξάνεται, εγώ δε να ελαττώνομαι», συνοψίζει τη στάση του απέναντι στη Θεία αποστολή και παραμένει για εμάς ένα μάθημα ταπείνωσης και αυτοθυσίας. Με τη ζωή του, το κήρυγμά του και την ταπείνωσή του, έδειξε τον δρόμο προς τον Χριστό, καλώντας κάθε άνθρωπο στη μετάνοια και την πνευματική αναγέννηση.

Ας τιμήσουμε τον Άγιο Ιωάννη τον Πρόδρομο όχι μόνο με τα λόγια, αλλά με τη ζωή μας, ακολουθώντας το παράδειγμά του στη δική μας πορεία προς τη Βασιλεία του Θεού.